A wszystko przez Windows 8...

...jak to w starym dowcipie o hitlerowcach i partyzantach.

Macie przecież Internet…

Jakby ten kraj utrzymywał się jedynie z podatku VAT od tego co jest przez obywateli RP do Sieci wprowadzane, to by dawno przez was zbankrutował.

Bo to jest podatek od wartości dodanej. A wy umiecie jedynie czerpać.

Tak. To prawda. Nie dodajecie nic od siebie.

Blogi? Niga. Kaman.

Reklamy? Jakie reklamy. Jeśli stoisz na poziomie przewyższającym omułki to używasz adblocka.

Banki? No tak. Masz mnie. Możliwość ominięcia Poczty Monopolistycznej przy przelewie jest Czymś Dobrym. Czy jest wartością dodaną czy jedynie ominięciem pośrednika? Sam sobie odpowiedz…

Co zostało? Portale aukcyjnie? Portale społecznościowe?

Mówię tutaj o wartości DODANEJ.

Ja widzę dwie rzeczy: informacje od niezależnych (lub zależnych, ale publikujących) security researchers [taka nisza, co ja poradzę] oraz kultura chanowa.

Pierwsze pominę, bo nie tutaj jest point.

4chan

Gimbusy. Debile. Pornoluby. Matołki. Naśladowcy. Pozerzy. Scriptkiddies. Anonimy. Frajerstwo. Nowokurwy. Pojeby. Dzieci neo…

Nazw jest wiele. Miejsc jest wiele. Ale…

Za czasów burzliwej młodości miałem taki genialny znaczek (buttona) z napisem „Jestem przyszłością narodu”. Zajebiste, prawda (imaginujcie sobie mnie z irokezem i tanim winem). Teraz chanowcy są przyszłością. A wiecie czemu?

Bo myślą. Bo maja pomysły. Bo umieją nie tylko dodać 2 do 2 ale i pomnożyć 15 przez 64. I wychodzą im takie memy, za które Coca Cola by płaciła w tytanie (wagowo wychodzi lepiej jak złoto).

Lolcaty? *chan

O’Rly? Yes. Really. *chan.

Badger. Badger. Badger… No. Dobrze myślisz.

Rickrolling… Ciesz się. Jakby nie oni, to właśnie byś się władował na drive-by download

Pedobear. Znasz? Wiesz? A Gazeta Olsztyńska nie wiedziała. Tak, też *chan.

DDoSy.

Głupawe telefony. Też oni.

Tak jak cały ruch Anonymous i Działo Orbitalne (nie, nie Laser Kontroli Umysłów. To są Illuminaci).

A ty co wniosłeś do kultury internetowej?  Komcia u WO? Kliknięcie na GW?

Konsument mówi, że je, aby jeść. Czy jesz aby jeść?

Jesz. Wydalasz. Praw natury pan nie zmienisz i nie bądź pan głąb. (wężykiem) Ale może coś dodasz od siebie?

Prędzej, czy później te głupie gimbusy will inherit the earth. I co wtedy zrobisz biedny mały wojowniku.

Już teraz nie umiesz mówić ich językiem. Stań przed lustrem i popatrz. Kim jesteś? Nowokurwą? Jajcarzem? Bekostwórcą? A może śmieciem, który za chwilę trafi do rynsztoka (kto jeszcze wie, co to rynsztok?)

XXI wiek nastał DZIESIĘĆ lat temu. Pobuda! Ruchy! Za kilka dni oni będą praktykantami. Potem specjalistami. A następnie któryś z nich kopem wywali drzwi i zapyta „Kurwa, nowocioto. Nie widziałeś na żydrurze, że ja tu teraz pwnuję?”

To oni są przyszłością narodu. I jak tak sobie patrzę z boku, to się nawet cieszę.

Wiesz czemu? Bo oni myślą. Wnoszą coś nowego a nie powielają stare schematy. Wiem, że chan to brud, smród i zgnilizna moralna. Wiem również, że mają Pomysły.

Daliśmy wam na tacy bezpieczne szyfrowanie. Daliśmy wam na tacy niewykrywalne połączenia. Olaliście cypherpunków. Oni nie.

Oni są przyszłością narodu. Czy to się komukolwiek podoba, czy nie.

Od siebie.

Nie chciałem takiej przyszłości. Chciałem użytkowników, którzy myślą.

Dostałem f8ookowe kurewki (patrzę na zdjęcia!), lanserów na NK, wypolerowane CV na *line…

Ludzie. Dostaliście do rąk Internet. Narzędzie, które was wyzwalało ze wszystkiego. Po czym je pierdzielneliście (ciekawostka - słownik nie zna takiego wyrazu) na bok.

Czemu. Niewygodne? Nieprzydatne? Po chuj nam to?

Łatwiej jest dissnąć, niż wspomóc. Wiem.

Nikt nie mówił, że będzie łatwo. Taki mem. Podziwiam Dukaja. Czytam ostatnio to co napisał. Od początku. I mam wrażenie, że on to zobaczył wcześniej, niż nastąpiło.

[tu był kawałek ale go wyciąłem]

Nie wiem co będzie dalej. Tuluza dukajowa, czy zestawy VR przybyłka. Wiem jedno. JA KCEM! Nie wyskoczę z tego pociągu jadącego w przyszłość.

Możecie próbować mnie wyrzucić. Try me. I’m fuckin’ ready.

Wolność. Po co wam wolność? Macie przecież salon24/gw/plotek/gazetę polską…

Czy słyszysz? Czy słyszysz? Co tu dzieje się od lat?

Jaki wokół siebie szum wytwarza ten fatalny świat?

Co za fatalny świat… Podzielony granicami… Z ludźmi, którzy myślą.

Rozmawiasz tylko mailami. Czujesz ich jedynie przy pomocy gównianego obrazka…

Tylko dlatego, że myślą innymi kategoriami…

Na tym świecie każdy jest zachłanny i pazerny.

Na tym świecie każdy chce być znanym.

Kilku frajerów rządzi świata tego polityką.

My myślimy  o władzy nad galaktyką

Co za pojebany świat

Chanowcy wiedzą o co w tym chodzi.

Cóż za zajebisty świat.

Roku internetowrego.

Hello gentlemen how are you.

Wszystkie wasz bazy być należeć do nas.

Wersja alfa? Czy już wdrożenie?

foka aprobaty to chyba też *chanowy mem... Kuuuuuurw

[encrypted transmission]

Kupiłem sobie Arduino. Fajna zabawka - płytka, z kilogramem złączek, procesorem i złączem USB. Po co sobie kupiłem? Bo tak, bo mi się podoba, bo czasem lubię pokombinować nad rozwiązaniami.

Od pewnego czasu prowadzę doświadczenie. Z braku szczurów prowadze je na sobie.

Otóż staram się żyć tytułową dewizą. Wyszedłem z założenia, że jeśli coś niefajnego się już stało, to nic nie poradzę i nie ma sie co denerwować. Jeśli natomiast cos się może stać a ja mam na to wplyw, to należy starać się temu zapobiec, ale spokojnie, bez nerwów, bo działając bezmyślnie moge tylko popsuć.

Najgorzej było z jazdą samochodem. Są dwa powody - lubię jeżdzić szybko i działa na mnie "road rage".

Ale po zastanowieniu wyszło, że jedno jest z drugim powiązane. Chce jechac szybko, a stoję w korku, więc się denerwuję, więc chcę z niego szybko wyjechać, więc sie denerwuję, bo nie mogę... I sprężyna się nakręca.

Więc co? Po prostu. Jak jest korek, to jest. Nic na to sie nie poradzi. Można go ominąć (jesli się da), można sie po prostu toczyć.

Argument o tym, ze jestesmy gdzies umówieni na określąna godzinę i MUSIMY!!! to nie argument. Zamiast szaleć trzeba było pomyśleć i wyjechac wcześniej. A jesli sie nie wyjechało, to trudno. Będzie się później...

Wiecie co? Takie podejście pomaga. Lżej się czuję. Trzeba coś zrobić - będzie zrobione. Trzeba coś zrobić w nierealnym terminie - nie bedzie zrobione. Proste.

Oczywiście.. jestem tylko człowiekiem i są sytuacje, które podkręcają poziom nerwa. Ale na szczęście jest jeszcze dalszy ciag tytułowej mantry.

...pierdolonym, kurwa, zajebiście wyluzowanym kwiatem lotosu na tafli jeziora.

Pomaga.

Czyżby cheat code do tej wersji rzeczywistości?

...i grupy automatonów.

Będzie o Fauście w Teatrze Wielkim.

Fauście, który jest autorską wizją Roberta Wilsona.

Zacznijmy od początku. Historię Fausta zakładam, że znacie. O operę pod tym tytułem to już niekoniecznie wszyscy sie otarli, więc w skrót techniczny:

- opera (więc chodzą i śpiewają - tak jak bollywood, ale w innym stylu i nie kazdy lubi)

- oparta na utworze niemieckim

- śpiewana po francusku z polskimi napisami. Bez dubbingu. Bez lektora. Trzeba czytać, albo znać Français.

- reżyser, scenorgaf i światłoideolog - człowiek o oryginalnym podejściu do sztuki.

Zdjęcia na stronie teatru obejrzałem. Ciekawie zapowiadają. Na 100% nie będzie to typowe przedstawienie. Miejsca mamy na balkonie, więc zapakowałem lornetki.

Takie 10x50

Dzyń-dzyń. Światła. Kurtyna.

Pierwsze wrażenie - szok. Poważnie. Gabinet doktora Fausta zabija. Ściana ksiąg, dziura w podłodze. Koniec. Minimalizm.

Dobra. Kupuję tą wizję.

Pojawia sie Faust. Pierwsze wrażenie - teatr kabuki. To ze względu na makijaż. Drugie wrażenie - czy to jest kobieta czy mężczyzna? A może robot? Kuchy ma takie dość automatyczne... Dopiero śpiew wyjaśnił sprawę - mężczyzna, człowiek.

W międzyczasie na scenie pojawia się krzesło Fausta. No i jego "papuga". Tak naprawdę, to nie wiem co to jest, ale wygląda jak papuga na drążku. Gipsowa.

Niestety pierwsze moje skojarzenie to papuga z Monty Pythona... "Wake up polly!!!". Dobra, powagę należy zachować.

Niczym diabełek z pudełka pojawia się nomen, omen Mefistofeles. Jak na razie efekty specjalne powalają. Niestety widać, iż minimalizm i symbolizm również jest w robocie - praktycznie nikt nie używa rekwizytów. Ale ok. Przełączę się w tryb symbolizmu i dam radę.

Akt I cd. - jarmark/rynek . W "pracowni" był minimalizm? Nie. Tam była rozbuchana dekadencja. Na scenie coraz więcej aktorów. Wszyscy maja mechaniczne ruchy, jak ktoś spędził trochę czasę nad grą "Siberia" (POLECAM!) to wie o czym mówię.

Antrakt - dyskutujemy ze znajomymi, wymieniamy spostrzeżenia. Wygląda na to, że makijaż jest nie tyle japoński ile niemiecki ze starych oper. OK. Przyjmuję.

Akt II. I tu sie zaczynają schody. Ja pojmuje minimalizm i symbolizm. Ale są granice, ktorych przekraczać nie wolno. Scenografia ogrodu Małgorzaty, to kawał naprawdę niezłej technicznie roboty, która poszła psu na budę bo nie spełnia swojego zadania.

Czy już mówiłem, ze Sibel jest grany przez kobietę? Bo jest.

Akt III. Kościół. podobnie jak w akcie II, jakbym nie wiedział, to bym nie poznał. No dobra. Mógłbym sie w połowie domyśleć, bo Małgorzata raczej nie chodzi do holodecku się modlić. A to tak wygląda. WTF!!! Powoli, z sufitu obniża się COŚ. Początkowo ma kształt pocisku. Ale jest dłuższe. O wiele dłuższe. I obniża się coraz bardziej. [Na kolejnym antrakcie, Zwieracz stwierdził, że to może Palec Boży. Palec... Błogosławieni ci, którym to nie przypomniało czegoś innego.]

Akt III, ulica przed domem Małgorzaty. Znów wysoki poziom scenografii, która mimo tego, że to tylko kilka kresek, bardzo daje radę. Tym razem pieśń o tym jak zajebista sprawą jest wojna. Wykonana przez zgraje automatonów. No i coś na co wiele osób czeka, czyli walka! I śmierć! I wogle!

Nie ukrywam. Mając na uwagę dotychczasową metodykę prezentacji (minimalizm! symbolizm!), nie spodziewałem się fajerwerków. No cóż, nie było zaskoczenia. Symboliczna walka, po której Walenty umiera do końca aktu.

Akt  IV. Góry Harzu. Znów scenografia w typie symbolizmu. I wszystko byłoby dobrze, gdyby nie latający obelisk ze świetlówek. Symbolizm trawię. Surrealizmu - nie. (A może to mialy być Góry Kwartzu?) Ale nie czas na wnikanie w szczegóły. Czas na gwóźdź programu. DIE WALPURGISNACHT!!!

Mówiłem, że nie trawię surrealizmu? Mówiłem. Dlatego gdy na scenę wbiegły ufarbowane na czerwono aniołki, to przez chwilę zaniemogłem. Owszem. Balet ładny. Ale pasujący tutaj, do tej konwencji, jak pięść do składowiska materiałów radioaktywnych.

Akt IV cd czyli więzienie. I znów dekoracja składająca się z jednego rysunku, a spokojnie wystarczająca. Ostatnia rozgrywka. Ostatnia aria. Śmierć. Kurtyna. Moment, a gdzie Archanioł? Gdzie dusza idąca do nieba? Cały budżet na defekty specjalnie poszedł w I akcie???

Podsumowanie:

+ muzyka a wręcz MUZYKA

+ Mefistofeles. Jedyny człowiek w całym przedstawieniu. Reszta to automatony tańczące jak zostały zaprogramowane.

+ ukryta treść do odczytania. Bo cała rozgrywka idzie o te automatony nie do końca zaprogramowane.

+ symbolizm (częściowo), który tłumaczy głębszą warstwę opowieści.  Bo na początku Faust miał szansę. Ale nie dał rady i się sprzedał za młodość. Sprzedał, więc symbolicznie ubiera się najpierw jak Mefisto, a gdy jest już całkowicie pogrążony, to zmienia ubiór na czarny. Bo już nie ma dla niego szansy. A tak naprawdę rozgrywka idzie o Małgorzatę, a Faust jest tylko pionkiem, dzięki któremu mozna ją złamać.

+ ubiory. Bo mi sie podobały (nie mówie tutaj o czerwonych aniołkach)

~ scenografia. Są elementy genialne (pracownia Fausta modulo papuga), elementy dobre (ulica + częściowo góry) i elementy totalnie złachane takie jak kościół czy latający obelisk...

- elementy surrealizmu. Mimo, iż było ich stosunkowo niewiele, to jednak całkowicie zniszczyły przedstawienie. Sorry. Taka jest prawda. Wilson przekombinował.

- wycięcie fragmentów opery. No i tutaj Wilson przegiął na maksa. Owszem. Ze wzgledu na "wizje artystyczną" zrozumiałbym wycięcie niektórych fragmentów. Ale wywalenie fragmentów krytycznych dla sztuki? Tego się nie wybacza.

I taki jest ostateczny werdykt. Idziecie na własne ryzyko. Ostrzegałem. Jak ktoś lubi przeintelektualizowane metody przesłania treści, ogladanie opery z librettem w ręku, śledzenie wyciętych fragmentów i domyslanie się na ich podstawie co Wilson miał na mysli to będzie zadowolony.

Ja niestety nie moge polecić tej opery wszystkim.

A mogło być naprawdę Bardzo Dobrze.

Ostatni raz w Teatrze Narodowym byłem... eeee... Może z wycieczką w podstawówce.

Teraz się wybrałem pyrgnięty przez socjopattern wieścią o balecie do muzyki Kurta Weilla.

Nie ukrywam, iż zaryzykowałem. Jestem tzw. niewyrobionym widzem. Ostatni utwór sceniczny jaki widziałem, to "Evil Dead: The Musical". Jak widzę balet w TV, to zmieniam kanał, a jak operę (włoską), to jeszcze szybciej.

Ale...
Kurt Weill, to Kurt Weill. Najwyżej zamknę oczy i będę słuchał aranżacji.

Poszliśmy. Zajęliśmy miejsca honorowe czyli pierwszy rząd, bo na inne już nie było biletów (dygresja - Teatr Narodowy ma bardzo fajny system sprzedaży internetowej). Szybki rzut oka do fosy (czy jak się to miejsce z orkiestrą nazywa) wykazał obecność bandżoli i harmonii. Czyli jest szansa, że jednak nie będzie to kicha.

A potem rozległy sie pierwsze nuty chyba najbardziej znanego utworu Weilla - "Die Moritat von Mackie Messer".
W wykonaniu Małgorzaty Walewskiej.
W oryginale.

I już na sam ten utwór warto było przyjść.

Teraz zacznie się opis subiektywny pisany przez profana, więc jak kto wrażliwy to niech nie czyta.

Więc tak. Nie znam symboliki baletu, a wiem, że taka jest. Przez większość spektaklu traktowałem to co się dzieje na scenie jako ludzką wizualizację do muzyki.

Balet nie jest uniwersalnym językiem przekazywania treści. Po spektaklu okazało się, ze każdy miał inną interpretację tego co widział w niektórych częściach.

Choreografia. No cóż. Balet nowoczesny. Obrazy abstrakcyjne. Jeden ciort. Oczywiście były wyjątki. Muszę przyznać, że dwa momenty spektaklu, czyli zlanie się narodu "umundurowanego" i "cywilnego" w jeden twór oraz brutalne przejście kolorów jazzu w USA do duchów Berlina było zrobione genialnie i za to Pastorowi wielkie brawa się należą.

Właśnie. Kolory. W jakiejś recenzji przeczytałem o "barwnym widowisku". Niech recenzent nie pali więcej tego gówna.
Widowisko jest praktycznie monochromatyczne. Kolory występują tylko tam, gdzie jest potrzebne bardzo wyraźne podkreślenie danej postaci lub skrajności.

Słusznym pomysłem (IMHO oczywiście) było dołożenie multimediów. Wyświetlane obrazy, czasem statyczne, czasem nie, w wyraźny sposób dodawały głębię muzyce. A i poprawiały znaczenie całego przesłania.

Muzyka... Tutaj autor moim zdaniem nieco przesadził na sam koniec. Operowe aranżacje zniosłem, o dziwo, w miarę nieźle (choć w jednym przypadku miałem spore problemy żeby utwór rozpoznać). Należy pamiętać, że Weill komponował muzykę z bardzo szerokiego spektrum zakresów. Ci którzy znają jedynie "Balladę o Mackie Majchrze" albo "Alabama Song" mogą się nieźle zdziwić dużym udziałem muzyki poważnej w jego twórczości. I do momentu gdy właśnie ta muzyka (przeplatana kawałkami "kawiarnianymi") była przedstawieniu było dobrze. Niestety przedostatnim utworem był miks rockowych interpretacji.
I to było z dupy. Lubię Bowiego. Lubię Waitsa. Ale nie w takim miksie i w takim (wydaje się, że na siłę zrobionym) wklejeniu.
Co innego, jakby to puszczono na "zamknięcie kurtyny".

Ogólnie:
Małgorzata Walewska - klasa sama w sobie.
Kacper Żelazko - jeszcze o nim usłyszymy.
Pieniędzy wydanych nie żałuję.
Balet to kawał ciężkiej, fizycznej pracy.
Wystawa Modrzejewskiej ciekawa.

Moim zdaniem warto iść, nawet jeśli ktoś jest z poza kręgu miłośników opery/baletu, żeby zobaczyć coś nowego.

A. Jeszcze jedno. Jeśli czyta to ktoś z zespołu - zacznijcie karmić femme-fatale.

Zmieniłem pracę. Już jakiś czas temu, ale dopiero teraz o tym piszę, żeby mieć jakiś materiał poglądowy.

Jest Dobrze.
Pracuję z inteligentnymi ludźmi. Wreszcie. Dodatkowo są normalni.
A i praca jest ciekawa, więc naprawdę jest fajnie.

Teraz zobaczymy co przyniesie przyszłość.

...czyli światu całemu pracę swą poniższą oddaję.

Bierzcie i korzystajcie. Przerabiajcie i ulepszajcie, lecz w creditsach wspomnijcie autora.

Teraz garść słów kluczowych, żeby łatwo było znależć.

iPhone (oraz iPod Touch) zostały tak głupio przez Apple pomyślane, że o ile możesz na nie wrzucić muzykę i wideo (aczkolwiek tylko przez iTunes) to ze sprzętu już ich z powrotem nie zgrasz. Możesz najwyżej skasować.

Co to oznacza? Proste. Jeśli chcesz sobie zaktualizować oprogramowanie, a muzykę czy teledyski wrzucałeś z mp3 itp formatów oraz jednocześnie nie kazałeś iTunesom robić kopii tego co wrzucasz, to jesteś w dupie. Ciemnej i głębokiej.

Nie lękaj się jednak. Jest szansa na ratunek.

Zakładam, iż posiadasz system Windows (pod czymś te iTunesy muszą chodzić). Będzie ci też potrzebny linux. Może być jakiś Live-CD (np. Ubuntu które możesz ściągnąć legalnie i za darmo albo dostać już wypalone). Niestety będzie potrzebna podstawowa znajomość klikania.

A! Będziesz potrzebował też trochę miejsca na dysku. Tak jakieś 2x tyle ile trzymasz muzyki i wideo na swoim iPhonie/iPodzie

Po pierwsze musisz sie dostać do systemu plików.

Jeśli przewidująco zrobiłeś jailbreak, to problemu praktycznie nie masz. Jeśli jednak nie włamałeś się do swojego sprzętu, to spróbuj programu iFunBox (pod Windows). Powinien dac radę.

Co trzeba zrobić?

Skopiowac w ustronne miejsce katalog:

/private/var/mobile/Media/iTunes_Control/Music

Następnie przygotować plac boju:

- pusty katalog (najlepiej bezpośrednio na C:\)

- do tego katalogu skopiować wszystkie pliki z ustronnego miejsca ALE! tylko pliki, nie katalogi Fdwiecyferki - tu masz mieć tylko dużo plików z tych katalogów (polecam Total Commandera)

- [opcjonalnie] skasować katalog Music z ustronnego miejsca - już nam się nie przyda, a miejsca niech nie zabiera

- następnie w naszym katalogu z dużą ilością plików o dziwnych, czteroliterowych nazwach trzeba stworzyć katalogi o nazwach READY oraz DATABASE

- do katalogu DATABASE trzeba z iPhona/iPoda skopiować dwa pliki:

/private/var/mobile/Media/iTunes_Control/iTunes/iTunes Library.itlp/Library.itdb

oraz

/private/var/mobile/Media/iTunes_Control/iTunes/iTunes Library.itlp/Locations.itdb

to są bazy w których Apple trzyma sobie m.in. nazwy plików i ich nazwy rzeczywiste

- i to jest wszystko co możemy zrobić pod Windows.

LINUX TIME!!! czyli proszę uruchomić linuksa i wrócić do tej notki.

Witam z powrotem.

Jeśli to twój pierwszy raz z linuksem, to mam nadzieję że ściągnąłes sobie Ubuntu, bo pod ten system będą podpowiedzi dla początkujących. Mam równiez nadzieję, że uruchomiło ci się połączenie z internetem (jesli nie, to odżałuj na piwo/pizzę i znajdź kogoś kto się troszkę zna na linuksie. Albo poguglaj)

- Musisz teraz znaleźć katalog, w którym masz wszystkie swoje pliki. Jedyne co mogę zasugerować to kilknąć na górnej belce w "Miejsca" a następnie w swój dysk z Windowsami. A potem to już wyklikać jak zwykle.

Teraz będzie pod górkę niestety. Trzeba będzie doinstalować system bazodanowy oraz Sprytny Skrypcik

- najpierw uruchomimy terminal, czyli klikamy na górnej belce w "Aplikacje" potem "Akcesoria" i na końcu w "Terminal"

- w tym okienku co się otworzyło wpisz

sudo aptitude install sqlite3

Jeśli się będzie o coś pytać, to klep w enter. To mądry system i nic nie zepsujesz.

Jak skończy mieszać możesz sobie pogratulować.

No to teraz najtrudniejsza sprawa. Sprytny Skrypcik.

Skrypt jest sprytny, ale głupi i sam twoich plików nie znajdzie. Trzeba go uruchamiać tam gdzie one są.

- popatrz teraz na pulpit. Masz otwarte okno ze swoimi plikami, masz otwarty terminal i powinna się tez gdzieś pętać ikonka twojego dysku z Windowsami. Jest? Jest. Widzisz jak się nazywa? Świetnie.

- zacznij wpisywać do terminala:

cd /media/

- wpisałeś? No to teraz naciśnij Tab. Dwa razy. Wyskoczyly jakieś nazwy w tym nazwa twojego dysku z Windowsami. Wpisz początek jego nazwy. Naciśnij tab.

ŁOOOO!!! Automagicznie wpisało całą nazwę! No to jedziemy dalej w tym stylu, tak aby dojść do nazwy katalogu z twoimi plikami do uratowania.

W idealnym świecie będzię to pewnie wyglądało na przykład:

cd /media/Windows/Pliki\ do\ odzyskania\

(Mówiłem, żeby katalog zrobić bezpośrednio na C? Mówiłem)

- no to naciśnij Enter.

Już prawie jesteśmy na końcu.

- wpisz:

gedit odzyskaj_moje_pliki.sh

Otworzyło się coś! Prosty edytor tekstu.

- skopiuj do niego to co poniżej:

#!/bin/bash

# Rescue videos (and music) from iPod Touch v1.0

# This software is OpenSource
#
# This program is free software; you can redistribute it and/or modify
# it under the terms of the GNU General Public License as published by
# the Free Software Foundation; either version 2 of the License, or
# (at your option) any later version.
#
# This program is distributed in the hope that it will be useful,
# but WITHOUT ANY WARRANTY; without even the implied warranty of
# MERCHANTABILITY or FITNESS FOR A PARTICULAR PURPOSE.  See the
# GNU General Public License for more details.
#
# You should have received a copy of the GNU General Public License
# along with this program; if not, write to the Free Software
# Foundation, Inc., 59 Temple Place, Suite 330, Boston, MA  02111-1307  USA

# ...not guaranteed to work...

# It will search for all files from current directory in databases 
# (put Locations.itdb and Library.itdb into ../DATABASE)
# then recover filenames and copy final files to ../READY

echo "Let's begin..."

for i in *.m*
do
 FILE=$i
 HEAD=`echo $FILE|sed -e "s/\.m..//g"`
 EXT=`echo $FILE|cut -d'.' -f2`
# echo $HEAD #checkpoint
# echo $EXT #checkpoint
 PID=`sqlite3 DATABASE/Locations.itdb "select * from location" |grep $HEAD|cut -d'|' -f1 | sed -e "s/\-//g"`
 NAME=`sqlite3 DATABASE/Library.itdb "select * from item" |grep $PID |cut -d'|' -f47 |sed -e"s|/|x|g"`
# NAME2=`sqlite3 DATABASE/Library.itdb "select * from item" |grep $PID |cut -d'|' -f49|sed -e"s|/|x|g"` #second list of names same as above one
cp $FILE READY/"$NAME.$EXT"
echo $NAME.$EXT
done

echo "DONE!"
echo "core dumped ;)"

Bez strachu. Ctrl-c i Ctrl-v działa.

- można zamknąć edytor. Czy zapisać? Oczywiście, że zapisać!

- wpisz

sh ./odzyskaj_moje_pliki.sh

Komputer zacznie mielić a jak skończy, to w katalogu READY będziesz miał swoje pliki z dobrymi nazwami.

A teraz kilka uwag.

1. Po cholerę się tak męczyć? Nie wystarczy skopiowac sobie cały katalog /private/var/mobile/Media/iTunes_Control/ gdzies na dysk a potem go z powrotem skopiować na iPhona/iPoda? Może wystarczy, może nie. Po aktualizacji systemu z 3.0 do 3.1 okazalo się, że owszem, prawie wszystko jest, ale okładki się rozjechały i zniknęło kilka filmików. (Ratunek = odzyskać powyższą metoda pliki, skasować media z iTunes a następnie ręcznie, skasować wszystkie pliki z tych katalogów Fxx /lae nie same katalogi/ oraz wszystko co jest w /private/var/mobile/Media/iTunes_Control/iTunes/iTunes Library.itlp)

2. Czy coś możemy sobie popsuć? Raczej nie - dlatego skrypt kopiuje, a nie przenosi pliki.

3. Co może pójść źle? Pliku o danej nazwie może nie byc w bazie. Nie wiem czemu. Miałem dwa takie pliki.

Sprytny Skrypt, jak widać, jest pisany na kolanie, ale u mnie zadziałał. Jeśli macie jakieś uwagi - piszcie w komentarzach. Jeśli będziecie sie za bardzo nabijać, to moja duma wprowadzi moderację komci.

UPDATE

Apple zamieszało w formacie bazy. Teraz nazwa nie jest w 44 ale w 47 kolumnie.

A jak skrypcik nie działa, to pokasujcie spacje z przodu